فصل بيست و يكم از باب دوّم از مقالهء سوّم در بيان كرامات اوليا بدان كه ولى به معنى دوست باشد . و دوست في الحقيقه آن باشد كه محبوب خود را و رضاى محبوب خود را بر جميع مرضيات « 1 » اختيار كند و برگزيند . پس ولى اللّه كسى باشد كه رضاى پروردگار خود را بر « 2 » رضاى خود و رضاى جميع مخلوقات اختيار كند . و چون چنين باشد لا محاله ، به خلاف رضاى او عمل نكند ، و بر رضاى او چيزى نگزيند . و شك نيست كه اين مرتبه اى است به غايت بلند و في الحقيقه انسان مخلوق نشده ؛ مگر به جهت تحصيل اين مرتبه عظمى . و وجوب بعثت در قضاى الهى مقدّر نشده ؛ الّا براى هدايت به اين غايت قصوى . ليكن هر كه ادّعاى اين مرتبه كند تصديق او واجب نباشد ، مگر آنكه دليلى قائم بر عصمت وى باشد . و تكذيب وى نيز لازم نشود ، مگر آنكه منافى آن به ظهور رسد . پس اولياء اللّه ؛ على اليقين ، انبيا و ائمه معصومين - صلوات اللّه عليهم اجمعين - باشند ؛ و ساير مؤمنان به حسب ظهور آثار علم و عمل در ايشان و عدم منافى آن در مظنّهء جواز و امكان باشند ؛ و چون شخصى به اين مرتبه رسد ظهور خوارق عادات كه امرى است ممكن از او ، عجيب « 3 » نباشد . و گاه باشد كه واجب شود چنان كه در « 4 » معصومين

--> ( 1 ) ب ، ج : مرضات . ( 2 ) الف : به . ( 3 ) الف : عجب . ( 4 ) الف : ائمّه .